एक आस उरली देवा - - -


सांग विठूराया मला तू रे पावणार कधी 
दु:ख यातना ह्या माझ्या साऱ्या संपणार कधी ..

आळवावे किती किती तुला स्मरावे मी किती 
दिवसरात्र ना पाहता तुला भजावे मी किती ..

उभा निवांत तू तेथे विटेवरती त्या समोरी 
दरसाली ना चुकते ती दुखऱ्या पायी माझी वारी ..

वाटे माझ्या रे मनाला नित्य भेटावे मी तुला 
पाहिल्याविना रे तुला चैन पडत नाही मला ..

जळी स्थळी पाषाणी मी तुला काष्ठीही पाहतो 
जमते तेव्हा मनातून तुला पूजत मी राहतो ..

थांबू किती काळ आता तुझ्या दर्शनासाठी मी 
प्रपंचाचे ओझे आणखी वाहू किती या पाठी मी ..

मुखी "विठ्ठल" "विठ्ठल" स्मरणी नेहमी गुंगतो 
प्रपंचात राहूनही कसा नामात दंगतो ..

एक आस उरली देवा, पंढरीत मी त्या यावे 
मूर्ती तुझी पाहताना डोळे सुखाने मिटावे ..
.

बंद करावे कविता करणे - - - ! -- [गझल]

का मी आता लिहावी गझल सांगत कोणी बसेल का 
प्रयत्न माझा ती लिहिण्याचा पहिलावहिला रुचेल का ..

मतला मिसरा वृत्त काफिया नाही मज माहित काही 
गणमात्रा त्या मोजु कशा मी सहज मोजणे जमेल का ..

चारोळ्या अन दोनोळ्याही पातेलेभर लिहिल्या मी 
चमचाभर ती गझल पाडणे सोपे मजला असेल का ..

कितीतरी मी आजवरी हो प्रबंध निबंध मस्त खरडले 
ना चालवली लगावली मी झरणी माझी रुसेल का ..

रसिक दिसे का कुणी जाणता गझलेचाही खराखुरा 
बंद करावे कविता करणे छान कुणाला पटेल का ..
.

झाला सराव इतका दु:खासही तमाचा --[गझल]

झाला सराव इतका दु:खासही तमाचा वाटे प्रकाश आता अडसर मला सुखाचा.. लढतो जवान तिकडे जातीस विसरुनीया नेत्यात चुरस इकडे हा कोण तो कुणाचा .. तृष्णा कुण्या जिवाला प्राणावरीहि बेते निर्जीव पत्थरावर अभिषेक हो दुधाचा .. नाभीत कस्तुरी पण जाणीव ना तयाला शोधात जीव होई हैराण त्या मृगाचा .. स्वप्नात रोज भिजतो घेऊन मी सखीला अन वास्तवात बघतो पत्ता न पावसाचा .. .

असा मी -[गझल]

जगण्यात रोज मरतो 
मरण्यास खास जगतो ..

साधून संधि मीही 
मनसोक्त येथ चरतो ..

उत्कर्ष हो दुजाचा 
पाहून आत जळतो ..

खड्ड्यात कोणि पडता 
का मी हळूच हसतो ..

अपघात दूर दिसता 
मागे खुशाल पळतो ..
.

गंमत मनुष्यस्वभावाची . .

इतरांची स्तुती करण्यात मी
आघाडीवर राहिलो तर,
लोक मला "खुषमस्कऱ्या"म्हणून
संबोधतात - 

इतरांची स्तुती करण्यात मी 
मागे राहिलो तर,
हेच लोक मला "मत्सरग्रस्त" 
म्हणण्यात आघाडीवर असतात !


इतरांशी वितंडवाद भांडण टाळून मी 
गोडीगुलाबीने मिसळलो 
तर "गळेपडू" म्हणतात -

इतरांपासून जेवढयास तेवढे संबंध मी 
जोडत राहिलो तर 
"आखडू" समजतात !

मग माणसाने वागावे तरी कसे हो ?
.