उशीर झाला रे ब्रिजलाला


दह्यादुधाचा माठ घेऊनी 
निघाले मथुरेच्या बाजारी
कुठून येतो कृष्ण आडवा 
घोर जिवाला उगा श्रीहरी . .

उशीर झाला रे ब्रिजलाला 
लौकर निघता नाही आले 
सडासारवण आवरून होता 
लोणी-घुसळण काम लावले . .

नकोस देऊ त्रास कन्हैया 
नकोस फोडू या माठाला 
दहीदूध ते जाईल सांडून 
सासू येईल भांडायाला . . 

खोड्या मुरलीधरा वाढती 
जागोजागी तूच दिसशी रे 
इकडुन जावे म्हणते तिकडे 
कशी अडवशी माझी वाट रे . .

सासूचा मी चुकवून डोळा 
हाती ठेविन तुझ्या हळू रे 
लोण्याचा आवडता गोळा 
परंतु आता वाट सोड रे .  .

साऱ्या गौळणी गेल्या पुढती 
इथे थांबले एकटीच रे 
लीला तव मी नंद्कुमारा 
वर्णत राहू कुणापुढे रे . .
.

वासना


वासनेला जात नाही 
वासनेला धर्म नाही 
वासनेला नाते नाही 
वासनेला वयही नाही 

वासना ती वासना 
जरी आली तिची घृणा 
वासना आहे बुभुक्षित 
वासना नाही सुरक्षित 

वासना शमणार नाही 
वासना दमणार नाही 
वासना रमणार कुठून 
वासना पडणार तुटून 

वासना ती निर्दयी 
वासना ती पाशवी 
वासना एका क्षणाची 
वासना खेळी मनाची 

वासना होते अनावर 
वासना आरूढ शवावर
वासनेला अंत नाही 
वासना "माणूस" नाही . .
.

नाही चाखली चव 'लाडू'ची - (विडंबन)


( चाल : नाही खर्चली कवडी दमडी...)

नाही चाखली चव 'लाडू'ची, नाही घेतला ठाव
उगिच घातला घाव, हाताने उगिच घातला घाव |धृ |

कुणी आपटे 'तो' फरशीवर
कुणा वाटते फुटे भिंतीवर
फुटण्याचे ना घेतो इतुके फोडियले तरी नाव .. |१|

'काळ' मम मुखी लाडू घरचा
जबडा न कळा सहतो वरचा
हात दुखोनी तुटेल भीती दाताचा न टिकाव .. |२|

जितुके लाडू तितुकी नावे
हृदये चिडुनी शिव्यासी द्यावे
मनीं न आवडे पत्नीपुढे मी दीन-अनाथ-'अ'भाव .. |३|
.

शब्दांची किमया


दडून बसलेली 
विचारांची पाखरे...
मनाच्या दाराआड 
घुटमळत असतात - 

कुरकुरते 
मनाचे दार 
किलकिले होते 
उघडझाप दिसते 
सुसाट निघतात 
एकापाठोपाठ एक विचार 

पर्वा न करता 
बेभान अवस्थेत
कशाचीही कुणाचीही 


माझ्या वेदना
माझा आनंद 
माझे हुंदके 
माझा उल्हास 
माझा आक्रोश 

एकाच्याही
खिजगणतीत नसतो . . 

आपल्याच तोऱ्यात 
आपल्याच नादात 
बेगुमान बेलगाम 

रेखीव 
लांबलचक 
मोडकीतोडकी 
वेडीवाकडी नागमोडी 

तयार होत जाते आपसूकच 
जमेल तशी शब्दांची साखळी 
......विचाराविचारातून ......

वाटत राहते 
कुणाला काय 
तर कुणाला काय 

छान- मस्त- बंडल- 

हायकू 
चारोळी 
काव्यरचना 
मुक्तछंदी किंवा 
गणमात्राबद्ध गझल ..
.

गारवा



एकदा भर उन्हाळ्यात 
मी म्हणालो सूर्याला-
होऊ नकोस इतका प्रखर 
किरण थोडे अड्जस्ट कर !

सूर्य म्हणाला रागाने 
बडबड तुझी बंद कर -
सगळ काही ऐकायला 
मी नाही तुझा नोकर !

मी म्हणालो- मित्रा !
मी तुला रिक्वेस्ट केली,
बरा नव्हे इतका ताठा 
असा गर्व अशी बोली !

बघ माझी सखी आली
नकोस धरू वर सावली-
सूर्य पाहू लागला खाली
मी छत्री हाती धरली ..

बसला सूर्य चडफडत 
एकटाच उन्हात तडफडत- 
त्याला काही बोलता येईना
त्याला काही पाहता येईना !

मी छत्री ऐटीत उघडली 
माझ्या डोक्यावर धरली -
घेऊन बसलो हातात हात
सावलीच्या गारव्यात निवांत !
.

माझे जीवनगाणे

पहिल्यासारखे आणि पहिल्याइतके
होत नाही माझ्याच्याने चालणेफिरणे -

दहाव्या मजल्यावरून पहिल्या मजल्यावर
जमत नाही सहजासहजी निरोप देणे -

अशावेळी बायकोजवळ हळूच मी कुजबुजतो
सुरू होते.. निरोपाचे झटपट खाली सरकणे -

नवव्या मजल्यावरच्या शेजारणीकडून
आठ सात चारच्या शेजारणीकडे झिरपणे -

पहिल्या मजल्यावरच्या हव्या त्या घरात
पाहिजे त्यावेळी निरोप अचूक पोहोचणे . .
.

दंश


नादातच चालली
ती पुढे कुठेतरी
वेणीच्या नागिणीला
झुलवत पाठीवरी

झुळूक एक वाऱ्यावर
नाकाशी रुणझुणते
हळूच पाखरू मनात
माझ्या का खिदळते

मोगरा पुढे कुठे
मन इथे वेडेपिसे
उत्तेजित पाखरू
झेप घेउ पाहतसे

सुवास अजुन दरवळे
गर्दीत गडप ती कुठे
कासाविस पाखरास
दंश करुन गेली कुठे . .
.