दान म्हणा वा भीक तिला- [गझल]

म्हणा दान वा भीक तिला पण इलाज नव्हता 
मी न पाहिले मानापमान खळगी भरता..
.
लाट उसळुनी धावत सुटली वेगाने ती 
दूर सरकला कसा किनारा भीति वाढता ..
.
मौनातूनच बोलत राहिन सदा सर्वदा 
सखये बडबड करत रहा तू  उठता बसता..
.
वाढत गेली दरी किती ती नात्यामधली 
दमडी माझ्या खिशात नाही हे जाणवता..
.
साऱ्या जगात चालू असती प्रेमप्रकरणे 
गोंधळ पण हा किती आपल्या मिठीस बघता..
.

["साहित्य-लोभस"- दिवाळी अंक  २०१८ ]

कोणत्याही टिप्पण्‍या नाहीत:

टिप्पणी पोस्ट करा