दत्त दिगंबर, दत्त दिगंबर” सारे नाम जपू या

 “दत्त दिगंबर, दत्त दिगंबर” सारे नाम जपू या 

आपण भजनी दंगून जाऊ आता

तल्लीन होऊ टाळ्या वाजवू त्याचे स्मरण करू या

आपण भजनी दंगून जाऊ आता ..


तीन मस्तके सहा हात हे शोभुनी दिसती छान

दत्त दिगंबर नाम स्मरणी डुलते आपली मान

नाद घुमे त्या जयघोषाचा रंगत त्यात जाऊ या

आपण भजनी दंगून जाऊ आता ..


वसुंधरा ही उभी घेउनी गोमातेचे रूप

चार वेदही उभे भोवती श्वान किती अप्रूप

छान साजरे उभे ध्यान हे डोळे भरुनी बघू या

आपण भजनी दंगून जाऊ आता ..


चक्र सुदर्शन एका हाती शंख तो दुसऱ्या हाती

हाती धरले त्रिशूल कमंडलू भस्म लावले माथी

दर्शन घेता गुरुदत्ताचे धन्य धन्य होऊ या

आपण भजनी दंगून जाऊ आता ..

.

चारोळ्या - - - -

परदेशातील पोरेबाळे 

ना त्यांना ढुंकूनही पुसती-

मायबाप स्वदेशातले 

अश्रूत तुकडे भिजवत बसती  !

.

शॉपिंग चालू असताना प्रिये 

तुझी काया मोहरत असते -

मात्र पाकीट रिकामे होताना 

माझी काटकसर घाबरत असते !

.

सापडले जुन्या कपाटात 

गुलाबी कागद अनेक -

असंख्य आठवणी मनात 

उसळल्या एकामागे एक !

. 

दोन चारोळ्या..

कुजबुज अपुली हळू जरी  

प्रिये,वारा कान टवकारतो-

जगास प्रेमगीत आपले

दंगामस्ती करत ऐकवतो..

.


तुझे माझे पटत नाही 

माहित दोघातल्या शब्दांना  -

मनाचे जुळते मनाशी 

हे कुठे ठाऊक त्या शब्दांना..

.





गझल -

एकेकाळी तिचा गुलाबी कागद माझ्या हाती पडता 

मजकुर सांगू शकलो होतो डोळे मिटुनी मी न वाचता 


सावरशी तू किती कितीदा बटांस अपुल्या गालावरच्या

मजा पण कशी मनास वाटे बटांसवे त्या हळू खेळता 


सापडलो मी पुरात होतो पण घाबरलो कधीच नव्हतो 

का डगमगलो आसवांस पण डोळ्यांमधल्या तुझ्या पाहता 


चूक तुझी जर सापडली मी तयार असतो रागवायला 

पण गडबडतो खळी तुझी ती गालावरची बघता बघता 


माझ्या हाती गुलाब ताजा कधी एकदा दिलास तू जो 

दरवळतो तो मनात माझ्या अचूक अजुनी तुलाच स्मरता 

.

शिवबा, पुन्हा पुन्हा तू ....

 शिवबा, पुन्हा पुन्हा तू जन्म या महाराष्ट्रातच घ्यावा  

"जय भवानी, जय शिवाजी" जन्म जयघोषात रमावा 


कर्तव्याची जाणिव ठेवत हक्कासाठी धडपड करू  

ध्येय जीवनी बाळगू आम्ही- बडबड कमी, कृतीत उतरू  


एकीचे बळ सर्व जाणुनी, होऊ आम्ही सगळे आनंदी 

परोपकारी होऊ आम्ही, टाळत स्वार्थ साधण्याची संधी  


शिवबा, जन्मलास येथे आहे अजूनही पवित्र माती

राजा पुन्हा अमुच्या नशिबी, हो अमुचा तू छत्रपती   


शिवबा, तुजसाठी मरणारे, पुन्हा जन्मतील इथे मावळे

संधीसाधू लुच्चे फितूर मरतील सगळे डोमकावळे 


नावाचा जयघोष तुझ्या चालू असतो सांजसकाळी

तुझ्याच नावाची भूमीवर गर्जत राहील डरकाळी 


म्हणतो आम्ही स्वत:स अभिमानाने "शिवबाचे अनुयायी"

संकट अडचण दूर सारण्या जीवनी करतो रोज लढाई


हद्दपार केले शत्रूला कधीच आमच्या मनातुनी

"माझा शिवबा" म्हणत जगतो, दूर सारुनी मनमानी 


वेगवेगळे सण, जयंत्या- वाजे डौलात इथे नगारा 

तुतारीत फुंकून प्राण उत्साही गोळा जमाव सारा 


धडपडताना दिसतो जो तो, मिरवत भगवा हाती न्यारा 

शिवबा, करतो मनापासुनी आम्ही तुज मानाचा मुजरा .. !

.

कविता वृक्ष

अक्षरांचे बीज 
पेरले

शब्दांचे रोपटे
उगवले

वाक्यांच्या फांद्या 
पसरल्या

विचारांची फुले
उमलली 

कल्पनांची फळे 
लटकली

आनंदी भावना
डुलू लागल्या

आशय भरा-या
मारत राहिल्या

कविता वृक्ष
बहरू लागला

वाचक दक्ष
मनी आनंदला..!
.

" स्वामी समर्था, संकटहर्ता - "

स्वामी समर्था, संकटहर्ता 

दुबळ्यांचा तू रक्षणकर्ता ..


"भिऊ नकोस,पाठीशी आहे" 

नित्य वचन हे ध्यानी आहे ..


रात्रंदिन स्मरणात गुंततो 

मनोमनी मी तुला वंदितो ..


माझे दु:खहरण तू करशी 

मज आनंदी क्षणही देशी .. 


शक्य अशक्यासी तू करशी 

अद्भुत लीला सहज दाविशी  ..   


उपकार तुझे मानु किती मी 

अनंत जन्मी तुझा ऋणी मी .. !

.

" श्री गुरुदेव दत्त.."

'श्री गुरुदेव दत्त' करा जप आनंदाने

जीवन आपले जगत रहा शांत चित्ताने..


आळशी होऊन कर्तव्याला चुकू नका

कर्तव्यपूर्ती आनंदाला मुकू नका..


दत्त गुरूंचे स्मरण करा जमते जेव्हा

नामजपाची गोडी वाढवा मनात तेव्हा..


ध्यानीमनी नित्य असू द्या मूर्ती दत्ताची

भजन कीर्तन यात रमू द्या ओढ चित्ताची..


'श्री गुरुदेव दत्त' जपता नयनासमोर मूर्ती

हृदयी वसू द्या दत्तगुरूंचा महिमा आणि कीर्ती..


वंदन मनापासून करावे दोन्ही कर जोडुनी

शरणागत सद्गुरूस व्हावे शांती सुखाचे धनी..! 

.

आकाशाने भाव मनीचे जणू जाणले..गझल होते

 लवंगलता- मात्रावृत्त.. 

८+८+८+४ मात्रा

अलामत.. अ

रदीफ.. होते

.....................................


आकाशाने भाव मनीचे जणू जाणले होते

दुष्काळाने त्रस्त भुई ते बघत बरसले होते ..


का दाखवली वाट सुखाची मज देवाने तेव्हा

दु:खी मन हे गाण्यामध्ये माझे रमले होते ..


किती वेदना मजेत होत्या मनात नांदत  माझ्या 

मी आनंदी दिसता सुखही रुसून बसले होते ..


बडबड कानी ऐकून तिची हैराण जरी झालो

मौनानंतर शब्द ऐकण्या मन आतुरले होते.. 


रंग माणसे बदलत होती पाहत होते सरडे

वरचढ झाली किती जाणुनी ते हिरमुसले होते..

.

क्षणात जेव्हा गुलाब हसतो.. गझल

जलौघवेगा वृत्त-

क्षणात जेव्हा गुलाब हसतो
उदास काटा मनात खुपतो..

म्हणे न कोणी जगात दु:खी 
सुखी कुणीही मला न दिसतो..

तिने झुलवणे तिचे न येणे 
जिवंत असुनी मनात मरतो..

कधी पहाटे तिच्या मिठीचे
अधीरतेने 'सपान' बघतो..

असे करावे तसे करावे
मनी ठरवतो तसाच बसतो..
.

पाच दोनोळ्या..

कुणी न बोलला जीवनी शब्द एक चांगला
झाला विस्मित अती मृतात्मा श्रद्धांजली ऐकुनी..

हसवत बसतो तो लोकांना आवडते म्हणुनी
फसवत असतो स्वतःस पण तो व्यथा दडवुनी..

कटीवर हात ठेवत तू निवांत उभा रहा विठ्ठला
दाखव दुष्काळात माझ्या गावी तू पाऊस पाडुनी..

फूल न साधे दिले कुणी जिवंतपणी ज्याला
निघाला पहा खांद्यावर तो हारांनी सजुनी..

समोर न भेटलीस मला तू नाही बिघडत काही
दिसते तुझीच प्रतिमा घेता डोळे बंद मी करुनी..
.

गाढवाची शाळा..(बालकविता)

काढायची ठरवली गाढवाने नवी शाळा
झाले शाळेत सगळे उत्सुक प्राणी गोळा

हत्ती बनला हेडमास्तर लांब सोंड उंचावून
सिंह झाला पर्यवेक्षक आपली मान हलवून

गेंडा ठरला मॉनीटर वर्गाचा मग एकमताने  
ऐकून खूप खूष गेंडा जयजयकार जोराने

हरीण शेळी गाय ससा वर्गात पुढे बसले
वाघ बोकड लांडगा कोल्हा सर्व मागे बसले  

मान खाली घालून जिराफ मास्तर वर्गात
थांबला वर्गाबाहेर शहाणा उंट उंच सर्वात

इकडे तिकडे माकड उड्या मारत होते 
बैल घोडा शेपटाने माशा सारत होते

आले गाढव पहायला नवीन आपली शाळा
वर्ग सोडत सर्व प्राणी त्याच्याभवती गोळा

इतके विद्यार्थी झाले माझ्या शाळेत भरती
आनंदी गाढव लोळू लागले उकिरड्यावरती !
.

सहा चारोळ्या..

जुगलबंदी आपली ही 
कोठवर चालायची -
मौन तुझे, मीहि संधी 
न घेतो बोलायची ..
.

अजब खेळ पावसाचा
धरतीच्या लेकराशी-
गाव एखादा उपाशी 
गाव एखादा तुपाशी..
.

शक्य वाटते दगडातही 
"देव" पाहणे- 
अवघड वाटते माणसांत 
"माणूस" शोधणे..
.

जो तो हात जोडतो
मागण्यास सुख देवापुढे-
सुख पडताच पदरी
पाठ फिरवतो देवाकडे..
.

आयुष्याची नाव निघाली 
धाव घेउनी किना-याकडे,
'उरला प्रवास असाच घडावा' 
देवाला घालतो साकडे !
.

हिंडतो मी वेदनेला 
घेउनीया संगती-  
मत्सरी सुख होत नाही  
मज कधीही सोबती..
.

गजानना गजानना.. (भक्तीगीत)

गजानना गजानना
सद्बुद्धी दे सकलांना

समाधान सुख आम्हा देशी
विघ्न संकटे दूर तू करशी

नष्ट करावे अविचारांना
मनी भरावे सुविचारांना

द्वेष नको भांडणे ना मनी
प्रेम सलोखा नित्य जीवनी

सदैव आचरतो सद्वर्तन
तुला स्मरूनी घेतो दर्शन

असशी दुःखात तूच आधार
जीवन सागर सुखात पार

करतो प्रार्थना तुला गणेशा
पूर्ण करी सर्वांच्या अपेक्षा..!
.

पाठीवर तू घेशी सदैव थाप मारुनी.. गझल

अनलज्वाला मात्रावृत्त
८+८+८.
..........................................
पाठीवर तू घेशी सदैव थाप मारुनी
होता कौतुक पण इतरांचे जाशी पळुनी..

पावसातली भेट आपली  का आठवली
आठवणींच्या सरीत गेलो पुरता भिजुनी..

तिने वाचली माझ्या नयनी कथा व्यथेची
दादही दिली तिने मग मला आसवांतुनी..

फुलांसवे मी किती खेळलो बागेमध्ये
काट्यांनी पण सूड घेतला मला टोचुनी..

आठवणींचे पंख लावले मनास माझ्या
फिरून आलो पुन्हा तिच्या मी दारावरुनी..
.

अनाथांच्या नाथा पंढरीनाथा..

अनाथांच्या नाथा पंढरीनाथा
दीनदयाळा तू भक्तांचा त्राता..

पायी वारकरी मैल पार करी
दर्शनाची ओढ ठेवून अंतरी..

राम कृष्ण हरी जयघोषात वारी
पांडुरंग चित्ती सांगे एकतारी..

तल्लीन भजनी टाळ मृदुंग ध्वनी
वारकरी चालती शिस्त समाधानी..

विठ्ठल मुखात विठ्ठल मनात
सान थोर सगळे दंगले नामात..

स्वच्छ तन मन चंद्रभागा स्नान
डोळ्यात सुंदर सावळ्याचे ध्यान..

पाय विठ्ठलाचे मस्तक भक्ताचे
टेकले म्हणता सार्थक जन्माचे.. !
.

माणसे .. (गझल)

चामर वृत्त-
गालगाल गालगाल गालगाल गालगा
............

खोपटातली सुखात राहतात माणसे
बंगल्यातली उदास वाटतात माणसे..  

पाठ पाहुनी लगेच नाक वाकडे किती
का समोर गोड गोड बोलतात माणसे..

कौतुकास ना पुढे कधीच जीभ येतसे 
भेटता उणेदुणेच काढतात माणसे..

स्वागतास धावती बघून 'राव' पाहुणा
पण गरीब पाहुण्यास सारतात माणसे..

कार्य हातुनी न होतसे नवीन चांगले 
जुन्याच मग कथा पुन्हा उगाळतात माणसे..
.

आजीचा लाडका दोडका मी.. (बालकविता)


नेहमी घरात खेळतो मी
माकडउड्या बेडूकउड्या मारतो मी..

आजीला पायरीवर बघतो मी
मनातल्या मनात हसतो मी..

हळूच आजीच्या मागे जातो मी
गुपचुप डोळे तिचे झाकतो मी..

आजीच्या खांद्यावर बसतो मी
"पोतं घ्या साखरेचं पोतं" म्हणतो मी..

आजीसोबत  खूप खेळतो मी
आजीचा लाडका दोडका मी..!
.

स्वामी समर्था, स्वामी समर्था ...


स्वामी समर्था, स्वामी समर्था, 
शरण तुला मी आलो
नयनांसमोर मूर्ती तुझी 
नतमस्तक मी झालो..

महती तुझ्या नामाची 
इतरांना सांगत बसतो
श्री स्वामी समर्थ, जप हा
मनात चालू असतो..

अशक्य ते करशी शक्य 
अगाध महिमा तुझा
भिऊ नकोस मी पाठीशी, 
आधार मला तुझा..

तल्लीन होऊन गुणगानी 
रमतो तुझ्याच मी
सुख शांती तुम्हा मिळो, 
आशीष दे नेहमी..
.

दोन चारोळ्या..

१.
का असती नशिबात माझ्या 
नियतीचे खेळ उलटे -
सुखाचे पेरतो बीज मी 
उगवती दु:खांचे काटे ..
.

२.
मी दु:खांची आयुष्याला 
ठिगळे जोडत मिरवत आहे-
पारावार न आनंदाला 
जो तो इतरां सांगत आहे..
.